Sunday, December 23, 2012

ట్యూషన్ లో

చిన్నపుడు మా శివ అన్నయ్య  మిత్రుడు భాస్కర్ అన్నయ్య దగ్గర  ట్యూషన్  కి వెళ్లేవాణ్ణి. అయన చాలా బాగా లెక్కలు చెప్పేవాడు. దానికితోడు నేను అయన చెప్పిన దానికి  అనుగుణంగా చదవడంతో  4 వ క్లాస్  చదివేటప్పుడే 6 వ క్లాస్ లెక్కలు నేను సాల్వ్ చేసేవాణ్ణి. దానితో పాపం 6 వ క్లాసు చదివే వాళ్లకి  నా వల్ల  దెబ్బలు పడేవి. చిన్నవాడు వాడే వేస్తున్నాడు చదివే మీరు ఎందుకు లెక్కలు వేస్తాలేదు అని అయన చిడక బాదేవారు .

ఆయన  ప్రోత్సహంతో  నేను ఆరవ తరగతి కి పరీక్ష  రాద్దామనుకున్నా కాని వీలుపడలేదు.
ట్యూషన్ లో ఆగస్టు 15న సార్ కొన్ని పోటీలు పెట్టారు.అందులో ఒక నిమిషంలో తెలిసిన సినిమా పేర్లు చెప్పడం, జనరల్ నాలెడ్జ్, కుర్చీల ఆట పెట్టారు. నేను శినిమా పేర్లు చెప్పే పోటీలో మాత్రం గెలిచాను..ఎందుకంటే ముందునుంచి మనకు బాగా సినిమాల పిచ్చి

ఒకరోజు మా శివ అన్నయ్యను పిలిపించారు. మీ వాడు ఎప్పుడు శ్రీనివాస్ అని సంతకం పెడుతున్నాడు. సర్టిఫికెట్లలో శ్రీనివాసు కోట అని ఉంది అన్నారు.. ఇంక అప్పుడు నుండే నా పేరు చివరన కోట అని చేరిపోయింది...అప్పటి నుండే  నా పేరుతో నా తిప్పలేవో నేను పడుతు వచ్చాను. ఆఖరికి పేరు మార్చేందుకు వీలుపడలేదు నాకు.

పాయకరావుపేట పాఠశాల















ఇది ఇప్పటి  మా  బడి ..2009 లో పాయకరావు పేట  వచ్చినపుడు  తీసిన  చిత్రం . చిన్నప్పటి  నుండి  బాగా చదవడంతో అందరూ  నాతో బాగా  కలుపుగోలుగా  ఉండేవారు . మా శివ  అన్నయ్య  నన్ను ఇందులో చేర్పించారు.
వెనుక భాగం చాలా ఖాళీ స్థలం  ఉండేది . అందరం ఇంటర్వెల్ లో ఆడుకొనేవాళ్లం. మధ్యాహ్నం  ఓ 3 గంటలకు  బడి ముగిసేది. బడి ముగియగానే స్నేహితులమంతా  కలిసి  ఆడుకొని ఇంటికి వెళ్ళేవాళ్ళం . అప్పుడు మాకు క్రికెట్ పెద్దగా తెలియదు. మేమంతా కలిసి గూటి బిళ్ల, ఏడు పెంకులు, వీపుసాపులు  ఆడేవాళ్లం. నేను చిన్నపుడు చాలా లావుగా బొద్దుగా ఉండడంతో అందరూ నన్ను ఆట pఅట్టించేవారు. క్లాసులో టీచర్లు  లేనపుడు అంతా  పుస్తకాలలోకాగితాలు పెట్టి అడుకోనేవాళ్ళం . నేను క్లాసు లీడరుగా  ఉండేవాణ్ణి. భలే సరదా సరదాగా సాగిపోయిది బాల్యపు  జీవితం .


చిన్నపుడు అన్ని చేసేవాణ్ణి. అల్లరి చెయ్యడం,చదవడం, చిన్నపుడే క్లాసులో అమ్మాయిలను ఆటపట్టించడం అన్ని చేసేవాణ్ణి.
ఒకసారి అయితే ఆ వయసులోనే లవ్ లెటర్ రాసి కింద మా ఫ్రెండు పూర్ణాగాడి పేరు రాసి వాడు ఇచ్చాడు అని ఒక అమ్మాయికి ఇచ్చి రియక్షన్ ఎలా ఉంటుంది అని చూసా.. పాపం బడికి వచ్చి రాగానే అమ్మాయిలంతా వాడిని చిదక బాధారు పాపం..

అలాగే ఒకసారి ఉదయం ప్రార్ధన జరిగేటప్పుడు ఎవ్వరు ప్రతిజ్ఞ చెప్పేందుకు  ముందుకు రాలేదు. అప్పుడు మా హెడ్ మాస్టారు మీలో ధైర్యంగా  చెప్పే మగాడెలేడా అన్నారు.అందుకు నేను పెద్ద పుడింగిలా వెళ్లి ప్రతిజ్ఞ చెప్పాను.అది తలచుకుంటే ఇప్పటికి నవ్వు వస్తుంది.

ఇంకోసారి అయితే మా ఫ్రెండు తమ్ముణ్ణి ఒకడు కొట్టడని నాతో చెప్పగా నేనేదొ పెద్ద ఇదిలా వాణ్ణి చిదక బాదాను. అంటే ఆ వయసులోనే నేనొక గ్యాంగ్ నే మెయింటెన్ చేశాను.


ఒకసారి మా సుధాకర్ మాస్టారు అమెరికాలో ఉన్న వాళ్ల అక్క కూతురు ఒక అమ్మాయిని బడికి తీసుకువచ్చాడు.ఆ అమ్మాయి కొన్ని ఫజిల్స్ ఇచ్చి బోర్డులో రాయమంటే అంతా తలలు పట్టుకున్నారు..నేను వెళ్లి వాటిని పూర్తి చేసాను.. దానితో ఆ అమ్మాయి చెయ్యి పట్టుకొని  యు ఆర్ ది విన్నర్ అని అంది.. బడి ముగియగానే ఫ్రెండ్స్ అంతా పర్వాలేదే ఆ అమ్మాయి  చెయి  అందుకున్నావు అన్నారు..ఇది అంతా నేను 4 క్లాస్ చదివేటప్పుడే జరిగింది.

ఎన్నెన్నో చిలిపి పనులు చిన్న  చిన్న తగాదాలు  ఎంతో ఆనందంగా గడిచిపోయింది. జీవితం